Reisverslag

Wales. Take Two. And…action!

Bezocht door: Peter

We stoppen de Jeep op de heuveltop die we net zijn bovengereden. Vanaf hier daalt de weg als een kronkelende slang de vallei weer af naar het kleine stroompje dat met eindeloos geduld al eeuwen vorm geeft aan dit prachtige landschap. Groen is hier in al zijn variaties aanwezig. De weides op de heuvelruggen worden afgezoomd met dikke groene hagen die honderden witte vlekjes binnen hun lijnen lijken te vangen. Schapen zijn alomtegenwoordig, ook op de vele veldwegen die we vandaag al hebben gevolgd. Adam, onze plaatselijke gids, heeft voor ons een route uitgestippeld langs weinig bereden landbouwwegen en geïsoleerde boerderijen. We zijn met een paar 4x4 enthousiastelingen afgereisd naar Wales voor een mix van avontuur en ontspanning. Eigenlijk is het moeilijk te geloven dat deze prachtige, weinig bevolkte streek op nauwelijks 600km van Vlaanderen ligt.

We genieten van het uitzicht. De hemel is staalblauw vandaag, al jaagt de wind van over de Atlantische Oceaan hier en daar helderwitte wolkensluiers over ons hoofd. De stralende zon geeft het groene lappendeken voor ons zijn helderste en diepste kleuren. Door de verrekijker ontdek ik enkele houten telefoonpalen. Ze leiden naar een oude rode telefooncel met aan haar zijde een al even rode postbus langs een smalle weg. Ze staan er als vuurtorens in een zee van groen. Als trouwe dienaars die klaarstaan om je berichten de wereld rond te brengen. Wie dringend moet telefoneren kan maar beter wat kleingeld mee hebben zegt één van onze medereizigers van op het dak van zijn Landrover, terwijl hij lachend naar z’n iphone kijkt. Geen van onze mobiele telefoons krijgt hier een signaal. Heerlijk om even weg te zijn van alles. ’s Avonds wordt nagekaart bij een heerlijke lamsbout in een plaatselijke pub. Morgen trekken we met de rugzak de Brecon Beacons in.

Het kerkje werd gebouwd rond 1100 en is zo goed als in zijn oorspronkelijke staat bewaard gebleven, vertelt de inwoner van het kleine dorp me. Dit is geen toeristische plaats, dus gidsen of brochures zijn er niet maar de lokale bewoner vertelt het me met de glimlach. Ook de taxusbomen er rond zijn meer dan 1000 jaar oud. De scheefgezakte grafzerken gaan bijna 200 jaar terug in de tijd. Ik stap door de poort met het gevoel alsof ik in een soort tijdsvacuüm kom. Net voor het kerkje ook hier een rode telefooncel. Een beetje zoals de Queen’s Guards aan Buckingham Palace bewaakt ze de ingang van het kerkhof. We hebben 6 uur op kompas door de ruige graslanden van de Brecons gewandeld om dan via een oude Romeinse weg af te zakken naar dit dorpje. Enkele huizen en een pub. Geen speciale toeristische attractie, geen groot verhaal, maar van zo’n ongerepte, authentieke schoonheid dat ik alleen maar kan hopen dat het nog meer dan 1000 jaar zo blijft.

Op dag 3 gaan we een paar uur mountainbiken. Na de wandeling van meer dan 10 uur van gisteren besluiten we de Killer Black Route voor een andere keer te houden en kiezen we voor net iets minder extreem. ’s Middags wordt er gestopt voor een Engelse picknick bij een sluis langs één van de smalle kanalen waarna de fietsen worden gewisseld voor een Canadese kano. Met de zon op onze rug laten we ons uiteindelijk meedrijven op de snelheid van het water. Puur genietend van de prachtige omgeving waardoor het kanaal stroomt. Die avond ruilen we het hotel in voor een kleine camping naast een riviertje. We verzamelen rond het vuur en lengen de Penderyn - de enigste Welshe whisky trouwens -aan met een beetje mineraalwater uit de Brecons. Er wordt gepraat en gelachen. De komende twee dagen staan nog paardrijden, coasteering en terreinrijden op het programma. No WiFi, no 3G, no signal… Alleen het hier en nu lijkt hier te tellen. Het vuur verlicht de achterkant van één van de Landrovers. Er hangt een sticker op het raam: One Life, Live it !